Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άλλες Δραστηριότητες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άλλες Δραστηριότητες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 29 Μαΐου 2026

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2023

Συνεντεύξεις




Συνέντευξη στο Ραδιο Ελπίδα

 https://drive.google.com/file/d/1bpnNXW8Js21C4016Dg9R94IQStWGpCXH/view?usp=share_link

 






Ιστορία Ι.Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως


https://drive.google.com/file/d/1bkag8EI2xr11ekDY5FtJbA5EMK0v-kCa/view?usp=sharing

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2019

Μονογραφίες-Εκκλησιαστική γλώσσα

https://drive.google.com/file/d/1cg_HmZ4lLWV0i22NNw69tUo7pfqwLmjR/view?usp=sharing

 Συζητώντας με τον π. Θεολόγο στο Ράδιο Ελπίδα 96,1FM της Ιερας Μητροπόλεως Αλεξανρουπόλεως, για την Υμνογραφία, τη γλώσσα της και την ανάγκη απόδοσης των ύμνων στη Νεοελληνική γλώσσα.

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2019

Αρβανίτικο μοιρολόγι



Πριν μερικά χρόνια ζήτησα από τη  μάνα μου, Καψίδου Θεοδώρα, να τραγουδήσει κάτι αρβανίτικο. Ι
Μου είπε ένα μοιρορολόγι που στιχουργήθηκε από τις θείες της μάνας μου στο Ιμπρίκ τεπέ (Κιουτέζα- Ιμβρασσό) της Ανατολικής Θράκης, για έναν ξάδερφό τους, Θανάση, που πέθανε καθώς επέστρεφε από το Νoσοκομείο της Μακράς Γέφυρας .

Σάββατο 4 Αυγούστου 2018

Η Συγγνώμη




Η Συγγνώμη
-Θεια Θοδώρα! Θεια Θοδώρα!
-Μα Λένα , δες ποιος φουνάζι’.

Η Λένα κόρη της κυρά Θοδώρας πήγε να δει ποιος φωνάζει. Δυο εννιάχρονα κορίτσια της Γ΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου κρατώντας ένα μεγάλο βιβλίο στα χέρια τους, εξήγησαν στην κυρά Θοδώρα , που εν τω μεταξύ βγήκε και αυτή να δει, ότι η δασκάλα τους, η κ. Πέπη, τις έστειλε να βρουν τον κυρ Γιώργο, τον άνδρα της κυρά Θοδώρας, να υπογράψει στο βιβλίο που κρατούσαν και στη θέση που τους είπε η δασκάλα τους. Ο κυρ-Γιώργος όμως δεν ήταν στο σπίτι και έτσι τα κορίτσια επέστρεψαν άπρακτα.
Τι ήταν όμως αυτό που έπρεπε να υπογράψει ο κυρ Γιώργος;

Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2018

Ρόδινη ζωή


 (Παρουσίαση του βιβλίου της Ιωάννας Παρασχάκη  στις Φέρες, 10-1-2018, )
Όταν ο Πρόεδρος του ΟΡΦΕΑ μου πρότεινε να παρουσιάσω το βιβλίο της κυρίας Παρασχάκη Ιωάννας,  την οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζα,  δέχθηκα με χαρά να το κάνω,  πιστεύοντας πως τέτοια βιβλία πρέπει να τυχαίνουν ευρύτατης κυκλοφορίας ,  καθώς αποτελούν

Πέμπτη 24 Αυγούστου 2017

Τα Νυχτέρια





Τα νυχτέρια ήταν ένα είδος διασκέδασης, κυρίως των γυναικών. Ενώ οι άνδρες ήταν στο καφενείο, οι γυναίκες, 6-7 περίπου, με αφορμή το γνέσιμο του μαλλιού, το καθάρισμα φασολιών, κλπ, μαζεύονταν στα σπίτια, όπου πολλές φορές, λόγω του προχωρημένου της ώρας, και κοιμόντουσαν. Εκεί ενώ δούλευαν, περνούσε ο λόγος από σπίτι σε σπίτι και δεν έμεινε τίποτε μυστικό. Τι είπε ο ένας, τι αρρώστια έχει ο άλλος, τι ελάττωμα έχει ο τρίτος, ποιος αγαπάει ποια  ή ποια ταιριάζει σε ποιον. Στήνονται οι βάσεις για κάποιο προξενιό, καθώς αξιοποιούνται οι πληροφορίες που συλλέγονται.

Κυριακή 20 Αυγούστου 2017

Αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή Γεμιστής Έβρου




Όταν , πριν μερικά χρόνια, παρουσιάσθηκε το βιβλίο μας «ΓΕΜΙΣΤΗΣ ΔΡΩΜΕΝΑ» υποστήριξα ότι στην περιοχή Γεμιστής κατέληγε η Εγνατία οδός και συνεπώς εκεί είχε αναπτυχθεί και ένας οικισμός που είναι γνωστός με το όνομα ΔΥΜΗ, και ο οποίος εξελίχθηκε σε λιμάνι ποταμόπλοιων, αφού ο Έβρος αναπλέονταν μέχρι την Αδριανούπολη. Είπα τότε ότι οι αρχαιολογικές έρευνες θα επιβεβαιώσουν ή όχι τα λεγόμενα.

Δευτέρα 1 Μαΐου 2017

Παρουσίαση βιβλίου "Ο Ύπατος της Σμύρνης"


Χριστός Ανέστη.
Η φράση αυτή, μια και μιλάμε για τη Σμύρνη, ειδικά την εποχή  του Υπάτου, ήταν στα χείλη των Σμυρναίων, καθώς πέρα από τη θεολογική σημασία της αναστάσεως του Χριστού, όπως και στα χρόνια

Παρασκευή 12 Αυγούστου 2016

Γεμιστής Δρώμενα

 


Παρουσίαση του βιβλίου του Καψίδη Ναθαναήλ . « ΓΕΜΙΣΤΉΣ ΔΡΩΜΕΝΑ»που έγινε στο Ανθίμειο ίδρυμα στις 11-5-2014








Σας καλησπερίζω με τη σειρά μου και σας καλωσορίζω στην παρουσίαση του βιβλίου του κ. Καψίδη Ναθαναήλ, «Γεμιστής δρώμενα , αναμνήσεις παιδικών χρόνων». Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να τον ευχαριστήσω για την τιμητική πρόσκληση που μου έκανε να το προλογίσω. Μόλις το πήρα στα χέρια μου το διάβασα μονομιάς και πιστεύω

Η Γεμιστή διηγείται την ιστορία της


 


















Δευτέρα 8 Αυγούστου 2016

Δύμη



       







   Δύμη




Στις όχθες εκεί του Έβρου

Σε βάλανε βιγλάτορα

 Όμορφη κόρη του Ρόμβου

Ν’ ατενίζεις  τ’ ανάκτορα



Τον ταξιδιώτη ανακουφίζεις

Με δώρα πολλά τον στολίζεις

Προς την  Πόλη πρόθυμα  τον περνάς

Χωρίς αντάλλαγμα μεγάλο να ζητάς


Δευτέρα 6 Ιουνίου 2016

Η ενορία της Γεμιστής διηγείται την ιστορία της



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ






( Απομαγνητοφωνημένο κείμενο από την εκπομπή της 27ης Μαρτίου 2015 αφιερωμένης στην ενορία της Γεμιστής Έβρου. Συμμετέχουν , ο π.Θεολόγος Κωστάκης, ιεροκήρυκας της ιεράς Μητροπόλεως, η Παναγιώτα Κασπαρίδου ,ο εφημέριος Γεμιστής π. Θεόδωρος Παπαχρήστου και ο καθηγητής Θεολόγος, Καψίδης Ναθαναήλ)

Απομαγνητοφώνηση: Ναθαναήλ  Καψίδης




                                   Οι ενορίες διηγούνται την ιστορία τους.
 
Μια εκπομπή γνωριμίας με τις ενορίες της Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως μέσα από αφηγήσεις ενοριτών .
Μια εκπομπή που φιλοδοξεί να μας φέρει πιο κοντά στα προσκυνήματα του τόπου μας.
Συντονίζει και παρουσιάζει ο π.Θεολόγος Κωστάκης, ιεροκήρυκας της ιεράς Μητροπόλεως.  

Δευτέρα 6 Απριλίου 2015

Τα παιδιά των χωριών στο Γυμνάσιο Φερών

Τα παιδιά των χωριών στο Γυμνάσιο Φερών

Ο  δάσκαλος του χωριού επισκέπτεται τους χωρικούς που έχουν παιδιά στο σχολείο και τους προετοιμάζει να τα στείλουν στο Γυμνάσιο.
-Μπάρμπα-Γιώργη, καλησπέρα. Τι κάνεις; Πώς τα πολεμάς;
-Τι να κάνου, δάσκαλε; Δεν τα βλέπ’ς; Ούλη μέρα τρέχου. Μια στου χωράφι, μια στα κατσίκια, την άλλη στα βουβάλια και τα γιλάδια. Τυράννια σ’ λέου. Καλά που είνι τα πιδιά μι τα κουρίτσια κι βουηθάν κάπους.

Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2013

Αναμνήσεις γιορτινών παιδικών χρόνων


Ακούγοντας τις μέρες αυτές τις φωνές των παιδιών , που ψάλλουν τα κάλαντα, σκέφτηκα τον εαυτό μου παιδί στους δρόμους του χωριού μου ( Γεμιστή Φερών) πολλά χρόνια πριν. Κατέγραψα λοιπόν τις αναμνήσεις μου και σας τις μεταφέρω κάνοντάς σας κοινωνούς.

Ως γνήσια παιδιά του χωριού αναμενόταν από μας να συμβάλουμε στις εργασίες των γονιών μας. Και αν αυτό ήταν περιορισμένο κατά τη διάρκεια της Σχολικής ζωής, οι «διακοπές» σε μας τα παιδιά δεν είχαν το νόημα του ραχατιού και της ρεμπελιάς του σήμερα. Ωστόσο υπήρχε μια πτυχή των χριστουγεννιάτικων τουλάχιστον διακοπών που ανήκε ανέκαθεν και που διαχρονικά θα ανήκει στα παιδιά. Και αυτή είναι τα Κάλαντα.

Πολλές μέρες πριν δημιουργούσαμε τις παρέες. Ανά δύο άτομα ετοιμάζαμε βέργες κατάλληλες για την αντιμετώπιση του κινδύνου των σκυλιών, που ήταν περισσότερα από τους κατοίκους του χωριού. Κοιμόμαστε στο σπίτι του ενός και λίγο μετά τα μεσάνυχτα αρχίζαμε το τραγούδι. Πηγαίναμε σ’ όλα τα σπίτια .Φτωχά και πλούσια. Συγγενών και μη. Οι φτωχότεροι και μη συγγενείς μάς έδιναν συνήθως φρούτα, που δεν υπήρχαν σ’ όλα τα σπίτια .Ήταν και αυτά είδος πολυτελείας. Οι πλουσιότεροι και οι συγγενείς μας έδιναν από δυο δεκάρες μέχρι μισή και, σπάνια, μια δραχμή. Τα κάλαντα ήταν μια ολόκληρη περιπέτεια. Κίνδυνος από τα σκυλιά. Κίνδυνος από τις πολλές λάσπες. Βουλιάζαμε κάποιες φορές μέχρι το γόνατο. Κι αν είχε και χιόνι ή πάγο τότε τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Αφού, τέλος πάντων, η γύρα έπαιρνε τέλος, γύρω στις 04.00΄το πρωί, ερχόταν η ώρα της καταμέτρησης των εσόδων. Εάν φθάναμε τις 7-8 δραχμές θα ήμασταν ευτυχείς.


Το ίδιο πρωί κατά τις δέκα, αρχίζαμε τα «Χριστούγεννα πρωτούγεννα» . Νέα γύρα στο χωριό. Αυτή τη φορά, εκτός από δεκάρες, μάς έδιναν και τις κουλούρες. Οι επισκέψεις στα σπίτια συνέπιπταν με τη σφαγή και γδάρσιμο των γουρουνιών. Ανά δύο τρεις φίλοι και συγγενείς έσφαζαν το γουρούνι που το ανέθρεφαν όλη τη χρονιά. Οι οικογένειες από τα Χριστούγεννα και μέχρι να τελειώσει θα έτρωγαν κρέας. Ένα μεγάλο μέρος, λόγω έλλειψης ψυγείων, παστώνονταν στα κιούπια( πιθάρια). Το λίπος ήταν αρκετό να δώσει μέχρι και 4-5 δοχεία λίγδας. Άλλο μέρος γινόταν λουκάνικα που κρέμονταν στο χαγιάτι για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Και ακολουθούν τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς. «Αρχιμηνιά κι αρχή χρονιά κι άγιος Βασίλης με χιονιά».Το δώρο τώρα είναι ένα κομμάτι κρέας που το τοποθετούμε στη ρόκα των γιαγιάδων μας. Άλλοι δίνουν μπριζόλες κι άλλοι προς απογοήτευσή μας παστό. Όλα καταλήγουν στο μπάρμπα-Μήτσιου για λίγα μισόφραγκα. Ο μικρός μας νους δεν ενδιαφερόταν να μάθει αν τα μεταπουλούσε σ’ άλλους. Πάντως όσα μας έδινε μας τα έπαιρνε πίσω με τα ψώνια που κάναμε απ’ αυτόν. Λίγες καραμέλες, λίγα ξυλοκέρατα και κανένα γλειφιτζούρι εξανέμιζαν το κέρδος μας.
Οι πιο πολλοί από μας δοκιμάζαμε να πολλαπλασιάσουμε τα χρήματα παίζοντας με τις δεκάρες σε τοίχους που είχαν ωραίες επίπεδες πέτρες. Χτυπούσαμε με δεξιοτεχνία τη δεκάρα πάνω στην πέτρα προσπαθώντας να την κατευθύνουμε κοντά σε προηγούμενη που έριξε άλλος . Υπήρχε ένα κομμάτι ξύλου περίπου μια πιθαμή, που αποτελούσε και το μέτρο. Αν έφθανε τη δεκάρα του προηγούμενου γινόταν δική μας. Ίσως αυτό ήταν το προστάδιο της χαρτοπαιξίας, αφού στα καφενεία οι μεγάλοι αυτές τις μέρες έπαιζαν συνέχεια και κάποιοι έχαναν σημαντικά ποσά. Ήταν ένα είδος χαρτοπαικτικής λέσχης.

Οι γιορτές για το χωριό ήταν μια ανάπαυλα από τις δουλειές, τη ρουτίνα του καφενείου για τους άνδρες και του νυχτεριού για τις γυναίκες.

Τρεις μέρες κρατούσαν οι χοροί και γλέντια στην πλατεία. Αν έκανε καλό καιρό, η πλατεία έσφυζε από ζωή. Όλο το χωριό παρόν. Μικροί μεγάλοι αντάμα. Εκεί γύρω στις 11-12 το μεσημέρι στήνονταν η ορχήστρα, που το βράδυ έπαιζε σ’ ένα καφενείο, που μετατρέπονταν σε ταβέρνα, και έπαιζε τραγούδια παραδοσιακά, Θρακιώτικα. Έσερναν το χορό οι άνδρες, ακολουθούσαν οι γυναίκες και παραπίσω τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Εκεί στην πλατεία μάθαιναν το ρυθμό των τραγουδιών και τα βήματα των χορών, χωρίς κάποιος να τους διδάσκει, αλλά παρατηρώντας τους μεγαλύτερους και υπακούοντας ασυνείδητα στο ρυθμό κάθε τραγουδιού, του Ζωναράδικου ή της Μπαϊντούσκας, ή του Αντικρυστού ( Καρσιλαμά). Όταν δεν υπήρχε ορχήστρα έβγαινε ο μπαρμπα-Αδάμ(ς) με τη φλογέρα του και το στραβό καπέλο. Κι όσο έπαιζε τόσο τα πενηντάρικα και τα κατοστάρικα κολλούσαν στο μέτωπο και στη συνέχεια κρέμονταν γύρω από την τραγιάσκα του. Κι αυτό μέχρι να νυχτώσει, ν’ αρχίσει ο κόσμος ν’ αποσύρεται στα σπίτια του. Μόνο οι άντρες συνέχιζαν στα καφενεία να πίνουν και να χορεύουν. Οι έφηβοι , τα παλικαράκια, δοκίμαζαν το κρασί και τη ρετσίνα της ταβέρνας αισθανόμενοι ότι έτσι ανδρώνονταν πλέον.

M’ όλα αυτά ελπίζω να ξύπνησα παλιές θύμισες στους μεγαλύτερους, και στους νεότερους να έδωσα μια γεύση από το παρελθόν, το οποίο, όσο ειδυλλιακό κι αν φαίνεται, δεν είναι αναγκαστικά και καλύτερο.

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013

Το σχολείο μας


Στη  βορειοανατολική πλευρά του χωριού βρίσκονταν το σχολείο μας. Διθέσιο. Δύο μεγάλες αίθουσες, διάδρομος και το γραφείο των δασκάλων. Έμοιαζε τεράστιο και πανύψηλο σε σχέση με τα χαμόσπιτα που μέναμε εμείς. Το δάπεδο ήταν σανιδένιο.